Steegske neemt ons mee naar een grimmig steegje in de achterbuurten van de grootstad. We zien een achterdeur die leidt naar de keuken van een restaurant. We mogen voor één keer getuige zijn van hetgeen normaal verborgen blijft: de plek waar de werknemers rookpauzes nemen, restjes opeten, zich verstoppen, panikeren, tot rust komen, roddelen, ruzie maken, de liefde bedrijven, stiekeme conversaties voeren met een rat uit het riool,... Naast de werknemers passeren er bovendien nog heel wat andere opvallende figuren: een waarzegster, een junkie, een prostituee, een vermomde dokter, een levensgrote dodo.
Al die figuren worden vertolkt door vier spelers, die voortdurend van personage wisselen. Een vijfde speler speelt Guido, het personage dat centraal staat. Door zijn ogen maken we kennis met de rest, en met de wereld die zich in het steegje voltrekt. Guido werkt als ober in het restaurant. Een jaar na het overlijden van zijn vrouw is hij nog steeds in rouw. Er is echter geen plaats voor zijn verdriet, want tranen bederven de eetlust van de klanten. De wereld blijft doordraaien, maar Guido’s leven staat al 365 dagen stil.
Steegske wordt, als dusdanig, opnieuw een karakterstudie van de kleine, sukkelende mens, die inhaakt op grote, universele thema’s als liefde en vergankelijkheid. Een kernmotief van de voorstelling wordt escapisme: niet alleen zijn de personages voortdurend op de vlucht – van hun job, hun thuis, hun rouw –, ook wij, makers en publiek, vluchten via het theater van de realiteit van alledag door in een fictieve wereld te duiken.
Deze productie komt tot stand met de steun van de Vlaamse Overheid en van de Tax Shelter maatregel van de Belgische federale overheid en Beside Tax shelter.