In Terrible Tiran bouwen Nikè Moens, Eva Binon en Jan Palinckx een absurde wereld waar dictators speechen en mensen in kerkers smijten. Als in een eeuwige bazenketting wil iedereen enkel meer macht en meer baas zijn. Aan het hoofd van deze ketting staat TT. Een vreselijke Tiran die heerst over al zijn tiranvrienden. Tot er een onbekend GEVOEL de kop opsteekt.
Dit GEVOEL zorgt er voor dat hij zijn tiranvrienden wil uitnodigen voor een gezellig dinertje. Vreselijk! TT kan niet anders dan uitzoeken waar dit vervelende gevoel vandaan komt.
Als Terrible Tiran een tocht onderneemt, op zoek naar de oorsprong van dit GEVOEL, komt hij terecht op verschillende planeten. Hij komt oa oog in oog te staan met de eeuwigdurende storm op Jupiter, hij ervaart “de slappe lach”, maakt per ongeluk een vriend en dat terwijl dat GEVOEL steeds luider klinkt. Als hij tenslotte terug keert naar zijn eigen wereld ziet hij dat zijn mooi opgebouwde bazenketting uit elkaar gevallen is. Hoe meer de vorm verbrokkelt hoe meer de mensen erachter zichtbaar worden.
Menselijkheid komt om de hoek piepen, laat zich horen in een gezamenlijke stem, een koor door het publiek zelf gebracht.
Je ziet beelden in een ruw brutalistisch universum. Je hoort een verhaal over een Tiran die even de weg kwijt is. Het verhaal ontstaat zoals het lezen van een boek; een versterkte stem geeft klank bij de beelden die gevormd worden, mensen zijn er (nog) niet.
Net als in voorgaande voorstellingen van frieda vertrekt “Terrible Tiran” vanuit een fascinatie over de mens als soort. We kunnen niet rond een gedeeld verdriet over de mens en de vreselijke dingen waartoe we in staat zijn. Toch houden we ook van het steeds weer proberen en glorieus falen. We zoeken in onze voorstellingen altijd opnieuw naar wat het is en wat het kan zijn om mens te zijn. Dit telkens vanuit een ander perspectief, maar altijd met humor, absurditeit en onnozelheid.