Wat gebeurt er wanneer er plots iemand wegvalt uit je leven? En welke rol speelt een gemeenschap bij het individueel verwerken van verlies?
‘MEMORIAM (werktitel)’ neemt de kijker mee naar de specifieke context van een klein appartementsgebouw. De inwoners van de vier appartementen vormen een diverse gemeenschap op vlak van leeftijd, etniciteit, geaardheid: een micro-gemeenschap die de buitenwereld weerspiegelt. De verschillen tussen de bewoners zijn echter bijkomstig. Wat hen samenbrengt als gemeenschap staat centraal.
In het bovenste appartement woont een man die recent zijn echtgenoot verloor. Samen hadden de twee mannen altijd een fijne band met hun buren, maar na het verlies sluit het hoofdpersonage zichzelf op in zijn appartement. Terwijl hij zich afsluit van de buitenwereld, probeert hij troost te vinden in oude herinneringen. Daarvoor heeft hij een kast ter beschikking die letterlijk van boven tot onder gevuld is met herinneringen. De herinneringen geven een inkijk in het leven van de man, zijn partner, en de gemeenschap waar ze deel van uitmaken binnen de kleine micro-kosmos van het appartementsgebouw. Maar elke herinnering die hij oproept, lijkt nadien onherroepelijk te verdwijnen. Hoe meer herinneringen de man opgebruikt, hoe meer zijn partner dreigt te verdwijnen. Uiteindelijk zal de man moeten ontdekken hoe een gemeenschap juist kan helpen om herinneringen op te roepen. Door zich niet langer op te sluiten leert hij hoe de leden van die gemeenschap samen de herinnering aan iemand levend kunnen houden.
Niet de verschillen tussen de bewoners staan centraal in dit verhaal, maar wel de universele herkenbaarheid van emotie en herinnering.