Het verhaal van de mensheid is er een van domesticatie. De menselijke geschiedenis begint op het moment dat we ons weren tegen het ‘wilde’. Maar de natuur helemaal onder bedwang brengen, is ons nooit gelukt. Ze komt bovendien steeds vaker in opstand. Terwijl de klimaatcrisis verderf zaait, lijkt de wildernis ons te straffen. Deze relatie tussen mens, de wildernis en de mogelijke vernietiging van ons beiden vormt de basis van The Future Wild.
De ‘wildernis’ zien wij niet als een synoniem voor de ‘natuur’. De natuur is overal: de duiven in de stad, de bomen langs de weg, het water van onze kanalen, de lucht die we inademen, de regen waar we over klagen… zijn allemaal natuurfenomenen. Aan de natuur kan je nooit ontsnappen; mensen zelf zijn uiteraard ook natuurlijke wezens. De wildernis is echter iets specifieker, een soort ongerepte ‘pure’ natuur die voor de mensheid vreemd is. In veel van de literatuur die we in ons vooronderzoek lazen, heerste er de veronderstelling dat vanaf de mens ergens aanwezig is, zeker als die zich ergens permanent vestigt, we niet meer kunnen spreken van een ‘wilde’ plek. De wildernis lijkt zo diametraal tegenovergesteld te zijn aan de mens. Die dichotomie dagen wij uit. Deze voorstelling verbeeldt hoe ook mensen weer kunnen ‘verwilderen’.
Cultuurcriticus Mark Fisher vatte in 2009 onze samenleving al zo treffend samen met de zin: “Het is makkelijker het einde van de wereld te verbeelden dan het einde van het kapitalisme.” Net vanwege die crisis van de verbeelding vinden wij het als makers belangrijk om wél een onheilspellende toekomst te durven verbeelden, om ook in die verbeelding te zien dat er niets ‘eindigt’ maar wel ‘verandert’. Klimaatdystopieën zijn de laatste jaren controversiëler geworden, aangezien studie na studie aantoont dat hoop de emotie is die het meest aanzet tot concrete actie om een betere wereld te bouwen. De ‘apocalyps’ die wij verbeelden is echter niet zo eenduidig. De wereld in The Future Wild is misschien onherkenbaar en niet waar wij nu naar verlangen, maar we gebruiken onze fantasie juist om ons in te beelden hoe de wereld er zou uitzien als de mens als soort niet meer in het centrum van de belangstelling staat.